Το κρασί κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στη καρδιά των κρητικών και είναι συνδεδεμένο σχεδόν με όλες τις εκδηλώσεις της καθημερινής τους ζωής. Είναι άγνωστο το πότε ξεκίνησε να παράγεται το ευλογημένο αυτό προϊόν στο νησί.

Την επίσημη ένταξη της Κρήτης στους «πολιτισμούς του κρασιού» σηματοδοτούν, στα μέσα της 3ης χιλιετίας, απανθρακωμένα γίγαρτα (κουκούτσια), κοτσάνια και φλούδες, που βρέθηκαν στο πρωτομινωικό οικισμό του Μύρτου, μέσα σε ένα μεγάλο κύπελλο και σε ένα πιθάρι. Στο τελευταίο μάλιστα φαίνεται ότι είχαν τοποθετηθεί για να συμβάλουν στη ζύμωση του μούστου.

Ανάλογη διασύνδεση πιστοποιείται και μέσα από τις αιγιακές επιγραφικές μαρτυρίες της 2ης χιλιετίας, στις οποίες οι αναφορές στο κρασί είναι πολύ συχνές, όπου αποδίδεται από τους Μυκηναίους με την ελληνική λέξη woinos. Εμφανίζεται όμως συχνότερα με την ιδεογραφική του μορφή στα Κρητικά ιερογλυφικά, την γραμμική Α και την γραμμική Β, σε πινακίδες και σφραγίσματα, παρά σε μινωικά πήλινα αγγεία τα οποία προφανώς το περιείχαν.

Την παραγωγή κρασιού αποδεικνύει επίσης το πέτρινο πατητήρι στο Βαθύπετρο, μια Μινωική βίλα η οποία βρίσκεται ανάμεσα στο «Κτήμα Εμμανουήλ Μιχαλάκη» και στις Αρχάνες, το οποίο χρονολογείται γύρω στο 1600 π.Χ. Εκτός από το πατητήρι οι αρχαιολογικές έρευνες έφεραν στην επιφάνεια οινοποιητικές εγκαταστάσεις και χώρους αποθήκευσης του κρασιού, στους οποίους υπήρχαν πήλινα αγγεία που χρησιμοποιούνταν για την φύλαξη του.

Επόμενη Σελίδα

Μάθετε Περισσότερα